Zielona Gęś Gałczyńskiego, drukowana w latach 1946–1950 na łamach krakowskiego „Przekroju”, reprezentowała zupełnie nowy na gruncie polskim rodzaj nonsensowego humoru i stanowiła tym samym wielkie zaskoczenie dla ówczesnego odbiorcy, który nie rozumiał tego typu twórczości i wyczulony był na wszelkie formy profanowania narodowych świętości. Utworzony przez poetę gatunek nie odpowiadał także ideologicznym wyzwaniom ówczesnych czasów, sprowadzając na autora liczne ataki krytyki ze strony „postępowej młodzieży zetempowskiej” oraz decydentów życia literackiego. Krytyka ta doprowadziła ostatecznie do zakazu publikacji Najmniejszego Teatrzyku Świata. Dopiero popularyzacja literatury nonsensu oraz nowej kultury śmiechu, stworzyła w Polsce okazję do odczytania bliższego wyznawanej przez Gałczyńskiego ideologii. Zestawienie Teatru Zielonej Gęsi z powstałym niemal 25 lat później Latającym Cyrkiem Monty Pythona ukazuje nam zaskakujące podobieństwo w stosowaniu humorystycznych konceptów, wynikających z przyjęcia tej samej formuły specyficznego, nonsensowego humoru. Jego znakiem rozpoznawczym jest przede wszystkim zabawa motywami pochodzącymi z prawdziwej klasyki literackiej, klasyki sztuki i historii. Insytut Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej zapraszają na wykład 12 stycznia 2014 r. o godz. 11:00, do sali im. Tadeusza Mikulskiego w budynku Instytutu przy pl. Nankiera 15. Kolejny wykład już 23 lutego 2014 r. Wtedy to prof. Wojciech Soliński opowie o polskiej recepcji prozy B. Hrabala.